Struktury Kultury

Diagnoza

Planowana diagnoza będzie bazowała na dwóch etapach. W pierwszym zostaną wykonane badania przekrojowe techniką CAWI lub CATI. Pozwoli to na dotarcie do odpowiedniej ilości respondentów reprezentujących dwie jakościowo istotne kategorie: działaczy organizacji pozarządowych (trenerów, warsztatowców) i nauczycieli prowadzących edukację kulturową. Minimalna zakładana liczebność każdej z warstw to n=50. Pomimo braku reprezentatywności taka wielkość próby pozwala na ujawnienie statystycznych zależności występujących w badanej populacji. W I etapie (2016) badania ilościowe zostaną wsparte przez analizy danych zastanych. W tym wypadku badać będziemy dokumenty, raporty, opracowania, programy związane z edukacją kulturową w kraju i województwie kujawsko¬-pomorskim. Pozwoli to nam „wgryźć się” w temat – przeanalizować jak o edukacji kulturowej myślą eksperci na co dzień ją wdrażający, jakie typy, modele stosują, na jakich narzędziach bazują i jaką wizję kultury preferują. Ostatnim elementem pierwszej fazy diagnozy będą warsztaty scenariuszowe przeprowadzone z edukatorami zaangażowanymi w projekt. Jest to ciekawa, partycypacyjna technika, która bazując na zogniskowanych wywiadach grupowych pozwala na włączenie, zaangażowanie badanych. W naszym wypadku służyłaby ona do określenia podstawowych problemów, przed którymi stoją edukatorzy i animatorzy kultury oraz doprowadziła nas do stworzenia pozytywnego i negatywnego scenariusza rozwoju edukacji kulturowej w województwie kujawsko¬-pomorskim. Przy obecności stałej grupy 20 edukatorów na warsztatach przewidujemy zrealizowanie 2 takich wywiadów. Pierwsza faza diagnozy pozwoliłaby nam spojrzeć przekrojowo (CATI/CAWI) na badany problem, umożliwiłaby też wejście „w głąb” zaangażowanych w badanie osób. Jednocześnie pewnym jej niedostatkiem jest pokrycie pogłębionym badaniem tylko części badanego środowiska. Uzupełnilibyśmy to w fazie II (2017). Bazując na metodzie instrumentalnych studiów przypadku wykonalibyśmy serię badań skupionych na określonych, celowo dobranych przypadkach. W centrum badania znalazłby się konkretny program/osoba realizująca edukację kulturową. Jednocześnie w projekt zaangażowalibyśmy osoby z nią/nim związane (uczniów, słuchaczy, przełożonych, kolegów). Pozwoliłoby nam to wyjść poza perspektywę edukatora – zbadalibyśmy także jego otoczenie. Planowane jest minimum 6 takich jakościowych studiów przypadku – bazujących na wywiadach pogłębionych i obserwacjach (przypadek to ciekawy edukator/inicjatywa edukacji kulturowej), każdy taki przypadek zostałby obudowany 5 wywiadami pogłębionymi. To daje łącznie 30 wywiadów + 5 sesji obserwacji. W fazie III (2018) zespół stworzyłby praktyczny przewodnik po edukacji kulturowej w kujawsko¬- pomorskim. Łącząc wyniki badań z poradami praktyków stworzymy niezbędnik służący edukatorom, nauczycielom i trenerom przy projektowaniu działań na rzecz edukacji kulturowej. Poszczególne fazy diagnozy będą publicznie prezentowane, kolejno: przez publikację infografik na stronie internetowej, publiczne spotkania i dyskusje, a w ostatnim roku¬ wspomnianą publikację. Badania ilościowe będą kontynuowane również w kolejnych latach.

Za diagnozę odpowiedzialny jest Zakład Badań Kultury IS UMK